1. ભગવાનને પામવા માટે માયા છોડીને અખંડ સ્મરણ અને ધ્યાનની ટેવ પાડવી અત્યંત જરૂરી છે, અને ત્રણ વર્ષના અભ્યાસ બાદ પણ જો આ ટેવ ન પડે તો તે માણસ ગાફલ ગણાય અને તેનું કલ્યાણ થવું કઠણ છે.

2. વહેલા સુઈજવાથી શારીરિક, માનસિક, કૌટુંબિક, વ્યાવહારિક અને આધ્યાત્મિક અનેક ફાયદાઓ થાય છે, માટે વહેલા સૂઈને તે બધાં લાભ મેળવવા માટે કટિબદ્ધ થવું.

3. આજના આધુનિક યુગમાં ભગવાને ખૂબ સુખ-શાંતિ આપી હોવા છતાં માણસ પાસે તેને માણવાનો અને શાંતિથી જીવવાનો સમય નથી, અને તે માત્ર વધુ મેળવવા માટે દોડાદોડી જ કર્યા કરે છે, એ મોટી ભૂલ છે.

4. ભગવાન પોતાના શરણે આવેલા ભક્તજનોને અમાપ અને અખંડ આનંદ આપે છે, તથા પોતાના આશ્રિતોના મન તથા નેત્રોને અપાર આનંદ દેનારા છે, એવો ભગવાનનો અપાર દિવ્ય મહિમા વિચારીને ભગવાનના અંગો-ઉપાંગોની શોભાનું ધ્યાન કરવું જોઈએ.

મહિમા જાણ્યા વિના કદી, થઈ શકે નહીં ધ્યાન;

માટે પ્રથમ ખૂબ જ હરિનું, જાણવું માહાત્મ્યજ્ઞાન.

      • જેમ ચંદ્રમા કમળને પ્રફુલ્લિત કરે છે, તેમ ભગવાન ભક્તોને પોતાની સંનિધિ માત્રથી આહ્લાદ આપે છે અને અસુરોના મદને હરે છે.

      • ભગવાન પોતે જ સ્વયં પ્રકાશમાન છે; તેમનું તેજ કે જ્ઞાન કોઈના વડે નથી. 

      • આંખ, કાન વગેરે ઇન્દ્રિયો દ્વારા જે પણ શબ્દ, સ્પર્શ કે રૂપનું જ્ઞાન થાય છે, તે સર્વનું મૂળ કારણ ભગવાન છે; કારણ કે તેમની શક્તિથી જ સર્વ ઇન્દ્રિયો પોતાનું કાર્ય કરવા સમર્થ બને છે.

      • અનાદિ કાળથી ભેગા થયેલા કર્મોને લીધે સંસાર સાગરમાં ડૂબેલા જીવને ઉગારવા અને સમગ્ર જગત પર ઉપકાર કરવા માટે અતિ કરુણા કરીને ભગવાન મનુષ્યાકાર ધારે છે.

5. કથા સાંભળવા બેસનારા મુખ્ય શ્રોતા અને અન્ય શ્રોતાઓએ કથા શ્રવણના અંગભૂત એવા બ્રહ્મચર્ય વગેરે નિયમોનું પાલન કરીને અત્યંત શ્રદ્ધા અને સાવધાનીપૂર્વક શ્રીમત્ સત્સંગિજીવન ગ્રંથનું શ્રવણ કરવું જોઈએ.