આનંદ નામનો એક યુવાન એક મોટી કંપનીમાં નોકરી કરતો હતો. કંપનીના કોલ્ડ સ્ટોરેજ વિભાગમાં તે પોતાની ફરજ બજાવતો હતો. કોલ્ડ સ્ટોરેજમાં મૂકવામાં આવેલ ઠંડાં પીણાં, શાકભાજી, ફળફળાદિ વગેરે સારી રીતે સાચવવું તેમજ સફાઈ રખાવવી એ એમની જવાબદારી હતી.
એક દિવસ સાંજના સમયે કોલ્ડ સ્ટોરેજના એક વિભાગમાં કાંઈક પ્રોબ્લેમ થયો હોવાથી તે તેની તપાસ કરવા ગયો. આજે બીજો કોઈ મદદનીશ સાથે ન હતો. તેણે કોલ્ડ સ્ટોરેજની મુલાકાત લીધી. તપાસ કરી તો કોઈ ખાસ પ્રોબ્લેમ ન મળ્યો. જેવો તે કોલ્ડ સ્ટોરેજની બહાર નીકળવા ગયો, ત્યાં તો દરવાજો બહારથી લોક થઈ ગયેલો હતો.
આનંદે દરવાજો ખોલવા ખૂબ પ્રયત્નો કર્યા, અંદરથી બૂમ પાડી; પણ તેનો અવાજ બહાર કોણ સાંભળે ? હવે તો બહાર નીકળવાનો એક જ ચાન્સ હતો : જો કોઈ બહારથી દરવાજો ખોલે. ઓફિસનો સમય પણ પૂરો થઈ ગયો હતો તેથી સ્ટાફનાં બધાં માણસો પણ જતાં રહ્યાં હતાં. આનંદે પોતાનો જીવ બચાવવા ટેમ્પરેચર વધારવા પ્રયત્ન કર્યો, પણ ઓટો સીસ્ટમને કારણે ટેમ્પરેચર વધવાને બદલે ધીમેધીમે ઘટવા લાગ્યું. આનંદને હવે મનમાં નક્કી થઈ ગયું કે તેનું મૃત્યુ નિશ્ચિત છે.
આનંદ હવે સખત ઠંડીને લઈને બેભાન થવાની અવસ્થામાં હતો, ત્યાં અચાનક કોલ્ડ સ્ટોરેજનો દરવાજો ખૂલ્યો. દરવાજો ખોલનાર હતો - એ કંપનીનો સિક્યુરીટી ગાર્ડ ! તેણે જોયું તો કોલ્ડ સ્ટોરેજમાં આનંદ બેભાન જેવી અવસ્થામાં હતો. તરત જ તેણે આનંદને બહાર કાઢ્યો. થોડું તાપણું કરીને એણે તેના શરીરને ગરમી આપી.
